Geachte burgemeester van Schelven Culemborg 10-01-2010
Mijn teleurstelling over de gebeurtenissen van de afgelopen dagen en uw rol daarin is nog steeds onuitputtelijk groot. Mijn gezin voelt zich in de steek gelaten en getraumatiseerd.
In de pers word mijn gezin, een van slachtoffers van de terreur, als veroorzakers van het probleem genoemd: "Vete hangt op 2 families"', waarbij mijn gezin als enige met naam en toenaam wordt genoemd. U begrijpt dat mijn vertrouwen in onze samenleving, door de gebeurtenissen en de reactie daarop van het openbaar bestuur en de politiek, ernstig is geschaad.
Blijkbaar zijn het schoonvegen van uw eigen straatje en de komende gemeenteraadsverkiezingen belangrijker dan uw verantwoordelijkheden. De bevolkingsgroep Molukkers word gebruikt als bliksemafleider om uw bestuurlijk onvermogen te maskeren. Een van de echte daders zit bij u aan tafel en loopt mee in de stille tocht. Hoeveel boter op eht hoofd kan een bestuurder verdragen?
De straat waarin wij wonen is veranderd in oorlogsgebied. Aan de mensen in de straat worden ernstige beperkingen opgelegd. De groep, die al jaren problemen veroorzaken wordt geen strobreed in de weg gelegd. U zegt dat wij dat moeten accepteren!
De intimidaties, bedreigingen tot doodsbedreigingen aan toe, en de terreur tegen ons gezin gaan nog steeds door. Daar word niets aangedaan anders dan weg kijken. Blijkbaar heeft deze groep die zich bedient van straatterreur, het gezag en de macht in de openbare ruimte en moet de Culemborgse gemeenschap, Molukkers in het bijzonder, zich dat laten welgevallen. U en uw corpsbeheerder hebben al aangeven dat u dat niet kunt, terwijl dit uw eerste verantwoordelijk is.
Eigenrichting van Molukkers wordt door u, overigens terecht niet getolereerd. Tegen "eigen richting" door Marokkaanse straatterroristen zegt u niet te kunnen optreden. Eigen richting door de straatterroristen lijkt als normaal te worden geaccepteerd. Het aantal Marokkaanse arrestanten is NUL met uitzondering van de bestuurder van de auto, waarmee een moordaanslag op mijn dochter is gepleegd! Wat blijft er dan voor mijn gezin over? Vluchten?
Wat ik van u vraag is rust, orde en veiligheid. Geen roadblocks in mijn straat. Mijn gezin wil zich vrij kunnen bewegen in een vrij land. Mijn kinderen willen naar school, willen werken aan hun toekomst. Wat we krijgen zijn doodsbedreigingen. Gelukkig krijgen we uit alle hoeken van onze samenleving, ook van mensen van Marokkaanse origine, steunbetuigingen. Dat houdt ons nog
enigzins op de been.
Wat ik van u wil is hulp en begeleiding bij de verwerking van de trauma's waar mijn gezin onder lijdt en waar ik u als burgemeester van Culemborg mede schuldig acht. Wij leven nog steeds in angst! Van u heeft mijn gezin tot op heden nog geen enkele hulp gekregen. Slachtofferhulp, hoezo? Tot op heden laat u het afweten en dan vindt u het vreemd dat u in ons huis niet welkom bent. Mijn gezin wacht niet op eindeloze politieke discussies, wij hebben hulp nodig en wel direct! Waar blijft u met uw aanbod en het nemen van verantwoordelijkheid? U bent toch het leiderschap in onze gemeente?
Waar ik behoefte aan heb is een onafhankelijk onderzoek naar de gebeurtenissen, naar de feiten, die tot op heden verborgen zijn gebleven. Om uw geheugen op te frissen, geef ik u de aanleiding van de gebeurtenissen. De structurele oorzaken zijn bij u genoegzaam bekend.
Mijn dochter heeft haar burgerplicht vervuld door melding te maken van een beginnende autobrand. Zij heeft daarbij aangegeven wie is weggelopen van de plaats van het misdrijf. De overheid spoort de burger door middel van tv-en radiospotjes aan tot dit gedrag. Het resultaat is dat mijn gezin wordt geterroriseerd en als dader neergezet! Aan dat laatste heeft u door uw uitspraken in de pers bewust bijgedragen!
Overigens de formele aangifte is pas gisteren opgenomen! Tot op heden loopt de vermoedelijke dader nog vrij rond. Daarna is mijn dochter meermaals door Marokkanen jongeren geïntimideerd. Op oudejaarsavond is er, na een serie van autobranden die Culemborg hebben geteisterd, een auto van een Molukker in brand gestoken. De druppel die de emmer heeft doen overlopen. De zaak is tot ontbranding gekomen, de lont was niet lang genoeg, aan het ongenoegen is een einde gekomen. Er is, wat ik afkeur, verhaal gehaald. Wat daarna is gebeurd is bekend.
De gedachte die door mijn hoofd blijven spoken zijn onbegrip. In wat voor samenleving zijn we terecht gekomen en wie is daarvoor verantwoordelijk? Uw partij hekelt voortdurend het beleid van de PVV en stelt dat er andere oplossingen zijn. Welke vraagt mijn gezin zich af. Het liefst wil ik met mijn gezin vluchten naar een onbewoond eiland om tot rust te komen en de moed op te pakken om verder te gaan.
Wat gaat u doen om het leven van mijn gezin weer dragelijk te maken en ons vertrouwen te geven in de toekomst? Wij zijn moe, wij zijn uitgeput, wij zijn wanhopig!
Met vriendelijke groet,
John Coenmans